Stress: als druk té druk wordt…

Als kind was ik al gevoelig voor periodes van spanning. Mijn lichaam uitte dat in de vorm van eczeem. Ik weet nog dat ik na de cito toets op de basisschool last van exceem had. Mijn knieholtes en de binnenzijden van mijn armen en ellebogen waren dan bedekt met droge jeukende plekken. Na mijn havo examen had ik ook zo’n uitbraak van eczeem. En ook op vakantie in Bali lang geleden toen mijn inmiddels verloofde en ik “on a break” waren. Toen zat mijn hele lichaam er onder. Echt top was dat…. niet dus..!

Daar kan ik rationeel van vinden wat ik wil, maar mijn lichaam is dus wel heel goed in aangeven dat het genoeg geweest is. Dat er een te lange periode van stress is geweest en dat het tijd wordt om beter voor mezelf te zorgen. Het enige wat ik hoef te doen is er naar luisteren en er adequaat op te reageren. Zalfjes smeren verlicht wel maar helpt uiteindelijk niet. Het enige dat wel helpt is iets aan de bron van de spanning te doen. Dit klinkt verradelijk simpel en is in de praktijk verradelijk lastig.

Sinds de zomer van 2015 heb ik wat irritaties rond mijn oog. Het begon links, toen reisde het naar rechts. Soms zit het op mijn ooglid, soms in de buitenhoek. Soms is mijn hele oog rood en jeukt het als een malle. Eerst herkende ik het niet omdat het niet op de voor mij bekende plekken zat. Maar het is “gewoon” eczeem en voor mij een signaal dat het niet goed gaat met mijn stress-niveau. Als het nou op mijn armen en benen zat, dan trok ik er gewoon kleren overheen. Niemand die het ziet. Maar nu is zit het letterlijk “in my face”! Meerdere malen per dag vragen mensen wat er met mijn oog is. Oké lichaam… jij wint. Ik geef toe. Ik heb het te druk en ik maak mezelf te druk. Zo. Nou je zin?

37697a66abc656c23347d24577be12e9

In het najaar gingen mijn vriend en ik 6 weken op vakantie naar Amerika. Héérlijk was het! Halverwege de vakantie konden we allebei eindelijk ontspannen. Rond die tijd trok mijn oog ook weer bij. Eindelijk ging ik me weer mezelf voelen. Helaas liet mijn lichaam zich niet zo makkelijk foppen. De jaren daarvoor heb ik veel te weinig vakantie opgenomen en het is achter de schermen op het werk geen gemakkelijke tijd geweest. Het leek me fijn en ontspannen om na zo’n lange vakantie met een halve werkweek te beginnen. Ware het niet dat die eerste middag meteen weer een sprong in het diepe was en … hoppa… daar zat de uitslag rond mijn oog weer. Het is niet iedere week even erg, maar in het weekend trekt het weg en in de loop van de week wordt het weer erger. Hoe duidelijk kan het signaal zijn.

Stressgerelateerde klachten komen in onze maatschappij steeds vaker voor. Diagnoses als overspanning en burn-out idem dito. Ik krijg een beetje de kriebels van dit soort diagnoses. Mijn eerste gedachte is altijd: mij overkomt dat niet. Maar ik ontmoet momenteel veel mensen die ervaring hebben met burn-out en de verhalen en symptomen die zij beschrijven komen mij niet onbekend voor. Een korte google sessie leert mij dat ik zéker niet burn-out ben. Die extreme psychische en lichamelijke symptomen herken ik absoluut niet, gelukkig.

Ook de symptomen van een overspanning herken ik niet allemaal. Ik heb geen slaapproblemen, hoewel ik wel sterker op alcohol reageer dan anders. Dus dat vermijd ik maar zoveel mogelijk. Ik pieker niet echt, maar mijn never ending “to-do” lijst houdt me wel veel bezig. Ik heb geen fysieke klachten (nou ja, misschien wat hoofdpijn hier en daar) en ik zorg juist nu dat ik regelmatig blijf sporten en gezond eet. Ik heb best wel energie en ik kan me ook nog prima concentreren als ik mezelf ergens echt toe zet. Ik vind het wel lastig om mijn aandacht over alle taken te verdelen en hoofd- van bijzaken te scheiden. En ik merk sociale contacten (die mij al veel energie kosten als introvert persoon) me steeds meer energie gaan kosten.

Vervolgens kom ik een lijstje tegen: “Risicofactoren om overspannen te raken zijn…”:

  • Perfectionisme (check)
  • Groot verantwoordelijkheidsgevoel (… check)
  • Onzekerheid, faalangst, gebrek aan assertiviteit (… check…verdorie…)
  • Controledwang (… check…)
  • Geen grenzen stellen (… check…damnit!…)

En als kers op de taart nog een confronterende blog, die ik eerder al op mijn facebookpagina deelde. In deze blog wordt onder andere gezegd:

“De angst om anderen teleur te stellen, om niet geaccepteerd te worden, om niet goed genoeg of niet geliefd te zijn, is meestal de ware motor achter de verbeten rattenrace. Steeds maar meer presteren, steeds maar harder werken, steeds hoger en verder klimmen…totdat je lichaam je verstand in de steek laat en de handdoek in de ring gooit.”

Het is dus belangrijk om je te realiseren dat het niet voldoende is om iets te doen aan de bron van jouw stressgevoel. Vaak gaat stress over te veel ballen in de lucht moeten houden. Het is maar de vraag of het voldoende is om een paar van die ballen te laten vallen. Want wat zegt het over mij (of over jou) dat ik altijd maar al die ballen in de lucht wil houden?

100-keer-druk

Loesje heeft gelijk. Alleen maar benoemen dat je het (te) druk hebt gaat niets aan dat feit veranderen. Het afgelopen jaar, mijn vakantie, de signalen van mijn lichaam en de hints uit mijn omgeving hebben geleid tot een stevig potje zelf evaluatie. Ik denk niet dat ik de enige ben die het gevoel heeft dat het leven te druk is. En ik denk ook niet dat ik de enige ben die regelmatig een sterk “waar doe ik het eigenlijk allemaal voor” gevoel heeft. Dus hoe ik die zelf evaluatie heb aangepakt deel ik volgende week met je.

6 gedachten over “Stress: als druk té druk wordt…

  1. teetje

    O zo herkenbaar. Ik zit sind begin december 2015 thuis met een burn out. En maar blijven ontkennen dat de symptomen niet van toepassing zijn op jou/mij. Bij mij uit stres zich door onverklaa4bare buikpijn. Ala spastische darmen.

    Reageren
    1. admin Bericht auteur

      Fijn om je herkenning te krijgen! Wat vervelend dat je burn out thuis zit. Ik hoop oprecht dat het al beter met je gaat en misschien heb je wat aan mijn vervolg blog.

      Reageren
  2. Linda

    Wat herkenbaar… Hier regelmatig periode van nek en schouderpijn al dan niet met (forse) hoofdpijn. En maar denken dat het aan je kussen ligt. Leren herkennen en erkennen is fijn, omdat je dat sneller stappen kan ondernen om er vanaf te komen maar voorkomen zou nog fijner zijn. Ik ben heel benieuwd naar deel 2!

    Reageren
    1. admin Bericht auteur

      Dank je wel voor je reactie Linda. Herkennen en erkennen is inderdaad stap 1. Leren voorkomen is héél iets anders 😉

      Reageren
  3. Michael

    Kanjer,

    Je bent en blijft de beste. Goed om te herkennen, al zal erkennen een nog grotere stap zijn. Maar de Jans die ik heb leren kennen zal alles uit de kast halen om de balans te herstellen passend in een nog gezondere leefstijl op alle fundamentele waarden die hiervoor nodig zijn.
    Gek op je Janneke, GO!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *